Χρύσα Παπαδημητρίου [Γελαστά ποιήματα]

Δεν επιθυμώ πλέον ποιήματα που κλαίνε.
Φτάνουν οι κομμένοι μαστοί, οι θάνατοι δικών
και οι πνιγμένες πολιτείες.
Δεν επιθυμώ πλέον ποιήματα που κλαίνε.Σπασμένες φλέβες, άδεια δωμάτια, μοναχικά τραπέζια.
Φτάνουν και οι ραγισμένοι καθρέφτες
με τα αναιδή είδωλα.
Δώστε μου ποίηση με φως.
Δεν εννοώ μ` αυτό πουλιά να κελαηδούν
ούτε κελαρυστά ρυάκια.
Δεν εννοώ μ` αυτό φεγγάρια γελαστά
ούτε απέραντες θάλασσες.
Δώστε μου το ήσυχο τέλος της μέρας,
μιας μέρας που δέχτηκε τον εαυτό της.
Δώστε μου τις ρυτίδες
ενός φίλου που δεν είδα για καιρό
να ομορφαίνουν τα μάτια του.
Δώστε μου ένα αδέσποτο σκυλί
που κάποιος του πρόσφερε ένα γεύμα
γυρίζοντας απ’ τη δουλειά κουρασμένος.
Το πρόσωπο μιας γυναίκας που την παραμελεί ο άντρας της
κι εκείνη σε πείσμα
αποφασίζει να είναι ευτυχισμένη.
Στ` αλήθεια γελούνε τα ποιήματα
μόνο και μόνο όταν ζούνε.


Artwork: Αλεξάνδρα Μάντζαρη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: