Θανάσης Κριτσινιώτης | ΙΙΙ ποιήματα

Από το συνθετικό ποίημα «Κλεοπάτρα σε κομμάτια» | Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2019

(Ι)
(Μιλάει αυτός)

Σε ένα ξύλινο παγκάκι
Ένας σωρός από ρούχα, που κρύβει ένα σώμα
Ξεπροβάλλει ένα αλλόκοτο κεφάλι γυναίκας
Μαλλιά που κάποτε ήταν βαμμένα κόκκινα
Απ’ το σκισμένο φόρεμά της, προβάλλει
Μια νερουλιασμένη αχάιδευτη σάρκα
Βάφει τα χείλη της
Με μανιασμένες επαναλαμβανόμενες κινήσεις
Το χρώμα κυλάει, μαζί με ένα ακατάληπτο βουητό λέξεων
Μικρά γέλια σαν σπασμένα γυαλιά
Κροταλίζουν στον αέρα…


(ΙΙ)
Κάποιοι κρατούν μεγάλες τσάντες,
Γεμάτες πηγμένη απουσία
Περπατούν βιαστικά
Προς την αόρατη θαμμένη όχθη…
Στέκονται στην ουρά, στην τράπεζα, στο νοσοκομείο
Σαν διακεκομμένες ρεύσεις της εξουσίας
(ποντίκι έχεις πολλή δουλειά…)


(ΙΙΙ)
…και ξαφνικά πυροτεχνήματα, ψεύτικες φωτιές
Κάποιοι γιορτάζουν την αλλαγή του χρόνου
Ποια αλλαγή, ο χρόνος δεν αλλάζει
Ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα, σαν μαύρο μελάνι
Και μας καταπίνει όλους
Οι κραυγές μας, μάταιες λάμψεις στον αέρα
Σβήνουν αμέσως
Κάποιες φωτίζουν μάτια που αγαπήσαμε
Τότε λέμε ότι ζήσαμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: