Χριστίνα Φούσκα | Feel good

Είμαι ξαπλωμένος στο πάτωμα πάνω σ’ ένα στρώμα. Μπορώ ακόμα και μυρίζω. Όμως δεν μπορώ να περπατήσω όπως παλιά. Η μουσούδα μου έχει ασπρίσει από τα χρόνια και τ’ αυτιά μου δεν ανταποκρίνονται και τόσο καλά. Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να ακούσω πια τα γλυκόλογα του αφεντικού μου. Κι είναι πολλά! Πιο πολλά από κάθε άλλη φορά! Ξέρω πως σε λίγες ώρες θα τον αφήσω. Κι εκείνος το ξέρει. Κάθεται συνέχεια δίπλα μου και με κοιτάζει. Αποφεύγω να ανταποκριθώ γιατί το βλέμμα μου τού φέρνει δάκρυα. Επίσης η αλμύρα τους με ενοχλεί κι εγώ δυσκολεύομαι πια να γλειφτώ.

Σήμερα μας επισκέφτηκε ένας φίλος του. Κρατούσε ένα πάνινο σκυλί για μένα κι ένα κουτί γλυκά για ‘κείνον. Η αλήθεια είναι πως μάλλον μπέρδεψε τα δώρα. Το αφεντικό μου το κατάλαβε. Κράτησε σφικτά τον ψεύτικο σκύλο στην αγκαλιά του και προσπάθησε να με ταΐσει ένα υπέροχο κρουασάν. Ο φίλος του ήθελε κι αυτός να με κοιτάξει στα μάτια. Εγώ και πάλι το απέφυγα. Ο ίσκιος του αποχωρισμού στα βλέφαρά μου δεν ταίριαζε με το αγαπημένο μουσικό κομμάτι του αφεντικού μου που ακουγόταν εκείνη τη στιγμή.

Ο James Brown τραγουδούσε στο σαλόνι με κέφι «I feel good», μια οξύμωρη μελωδία για τη συγκεκριμένη περίσταση. Δεν μ’ αρέσει να φέρνω σε δύσκολη θέση τους ανθρώπους.

Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι αργά μέσα στο κρυστάλλινο παλάτι των φευγάτων σκύλων. Μ’ αρέσει να νιώθω τις νιφάδες του χιονιού πάνω στην παγωμένη μου μύτη. Προσπαθώ να τις φάω. Δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά. Συνέρχομαι για λίγο και χαζεύω το ζεστό φως του ήλιου πάνω στις άχρηστες πατούσες μου. Το αφεντικό μου έχει ξαπλώσει δίπλα μου και τις χαϊδεύει. Με πιάνει μια ξαφνική τρέλα σκυλίσιας ζωής και κάνω σπασμούς. Εκείνος τρέχει πανικόβλητος στο τηλέφωνο. Ζητάει την κτηνίατρο. Λείπει. Πηγαίνει στην κουζίνα και φέρνει μπροστά μου ένα κουτί με σοκολατάκια. Ο άνθρωπος μπροστά στον θάνατο μπορεί να κάνει τα πιο απίθανα πράγματα. Θέλω να του γαυγίσω «I feel good» αλλά το ουρλιαχτό μου τον τρομάζει. Τον κοιτάζω στα μάτια για τελευταία φορά και πέφτω χαρούμενος μέσα στις γαλάζιες λίμνες τους.

Πάντα μου άρεσε το νερό. Κολυμπάω πολύ και βαθιά. Αρχίζω σιγά- σιγά και ξεμακραίνω. Εκείνος μου φωνάζει με αγωνία να γυρίσω πίσω. Όμως εγώ είμαι καλά εδώ, το γαλάζιο τους έχει γίνει ένα με τον ουρανό και τα ζεστά νερά τους με ανακουφίζουν. …“I feel good… so good”…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: