Umberto Saba

Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας

Η ΓΙΔΑ
Μίλησα σε μια γίδα.
Ήταν μόνη στο λιβάδι, ήταν δεμένη.
Χορτάτη χορτάρι, μουσκεμένη
απ’ τη βροχή, βέλαζε.

Το βέλασμά της ήταν αδελφικό
στον πόνο μου. Κι εγώ απάντησα, πρώτα
κοροϊδευτικά κι έπειτα γιατί ο πόνος είναι αιώνιος,
έχει την ίδια φωνή και δεν διαφέρει.

Αυτή τη φωνή άκουγα
να στενάζει σε μια γίδα μοναχική.

Στη γίδα με τη σημιτική μορφή
άκουγα το παράπονο κάθε κακού,
κάθε ζωής.


ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ
Συχνά, για να γυρίσω σπίτι μου,
παίρνω ένα σκοτεινό δρόμο της παλιάς πόλης.
Κίτρινο, σε κάποια λακκούβα με νερό, καθρεφτίζεται
ένα φανάρι και ο δρόμος είναι κατάμεστος.

Εδώ, ανάμεσα στον κόσμο που πάει κι έρχεται
απ’ την ταβέρνα στο σπίτι ή στο μπουρδέλο,
όπου εμπορεύματα κι άνθρωποι είναι τα υπολείμματα
ενός μεγάλου θαλασσινού λιμανιού,
ξαναβρίσκω, διαβαίνοντας, το άπειρο
στην ταπεινότητα μέσα.
Εδώ, πόρνη και ναύτης, ο γέρος
που βλαστημάει, η γυναίκα που τσακώνεται,
ο δραγώνος που κάθεται στην πιτσερία,
η αναστατωμένη κοπέλα ξετρελλαμένη
απ’ τον έρωτα,
είναι όλοι τους πλάσματα της ζωής
και του πόνου∙
σαλεύει μέσα τους, όπως σε μένα, ο Κύριος.

Εδώ, με συντροφιά τους ταπεινούς, νοιώθω
να γίνεται η σκέψη μου
τόσο αγνότερη, όσο πιο άθλιος είναι ο δρόμος.


ΠΡΟΣΦΙΛΗΣ ΤΟΠΟΣ
Όλο το απόγευμα τριγυρίζαμε
ζητώντας ένα τόπο να ενώσουμε
τις ζωές μας.

Θορυβώδης η ζωή, ηλικιωμένη, εχθρική,
απειλούσε τη νιότη μας.

Καθώς όμως φθάσαμε εδώ,
όπου τραγουδούν ακόμη οι γρύλοι,
πόση σιωπή κάτω απ’ το φεγγάρι αυτό.

ΠΗΓΗ: Πλανόδιον, τεύχος 7, καλοκαίρι 1988

Επίμετρο: Ο Ουμπέρτο Σάμπα γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1883. Ο πατέρας του θα εγκαταλείψει τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Όπως έχει γράψει ο ίδιος ο Σάμπα: «ο πατέρας μου ήταν για μένα ο δολοφόνος». Το 1939, φοβούμενος μην πέσει θύμα των ρατσιστικών νόμων του Μουσολίνι, εγκαταλείπει την Τεργέστη. Στη Φλωρεντία θα έχει συχνές επαφές με τους Μοντάλε και Κάρλο Λέβι. Μετά τον πόλεμο ο Σάμπα θα γνωρίσει εκείνη τη «μυστηριώδη καθυστερημένη τιμή» όπως την ονομάζει ο Τζων Μπέρυμαν, «που έρχεται να στεφανώσει τις δοκιμασίες μας κι είναι η τελευταία μνηστή».  Η Ακαδημία «Del Lincei» θα τον αναγορεύσει σε επίσημο ποιητή. Το 1955, κουρασμένος και ψυχικά ταραγμένος από την βαριά αρρώστια της γυναίκας του (που θα πεθάνει τον επόμενο χρόνο), καταφεύγει σε μια κλινική στην Γκορίτσια, έξω από την Τεργέστη, όπου θα βρει το θάνατο το πρωί της 25ης Αυγούστου 1957.   

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: