Θανάσης Πάνου | Ο σωτήρας

Ένας φώναξε πως έβλεπε φως πάνω από το κεφάλι μου κι εγώ συγκατατέθηκα γιατί ήμουν πολύ ευγενικός για να διαφωνήσω.
Για ποιο λόγο άλλωστε, φως ακίνδυνο ήτανε.
Μια άλλη κυρία μετά από αυτή τη σιγή μου είπε πως ένοιωθε έναν άνεμο ζωοποιό να εκρέει από εμένα.
Και πάλι συμφώνησα σε αυτή και την όποια άλλη συγκατάθεση.
Ύστερα για ένα διάστημα, τίποτα.

Τελικά ένοιωσα πως ήταν η σειρά μου και φώναξα πως πράγματι νοιώθω πιο φωτεινός.

Αυτό συνάντησε τη χαρούμενη συμφωνία τους και μάλιστα ένας έφτασε στο σημείο να χειροκροτήσει τα όμορφα φώτα που έπαιζαν γύρω μου.
Ύστερα υπέβαλα πως έχω εκροή ανέμου.
Όλοι οι παριστάμενοι αλλά και όσοι το έμαθαν δια οχλαγωγίας χειροκρότησαν έκθαμβοι.

Αργότερα μια τρομπέτα ακούστηκε στον αέρα σαν από θαύμα να εξέρχεται από το κλειστό στόμα μου και ο λεπτός αέρας αναγνωρίστηκε ως μουσικός ελπιδοφόρος φωτοδότης.
Όλοι πλέον ήταν βέβαιοι πως η φωνή μου θα έδινε οριστικές λύσεις -εκτός φυσικά από μένα- γιατί για μένα δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι εγώ δεν είμαι το θαύμα.
Αυτό τελικά που κέρδισα από αυτή του πλήθους την ευπιστία ήταν πως είμαι κατάλληλος για πεφωτισμένος κυβερνήτης.

Έτσι κι έγινα του πλήθους η προσποίηση για σωτηρία.

Μετά τη σαρωτική εκλογή μου, τα βράδια με περίσκεψη έγραφα στο κρεβάτι τους νόμους, αν και το χέρι μου έμπαινε ανάμεσα στο φως, τον αέρα μου και το χαρτί, προκαλώντας μια σκιά που με γέμιζε αμφιβολίες.
Αυτό το υπερβολικό φως που εξέπεμπα όλο και πιο πολύ τελικά με έκανε να παραπατώ κατεβαίνοντας τη σκάλα εξαιτίας της άθλιας κατάστασης των βασιλικών παντουφλών μου.

Όσο για το ίδιο το βασίλειό μου, αποδέχτηκα πως οι υπήκοοι είχαν δίκιο σε όλες τις λεπτομέρειες.
Έτσι συνέχισα να παίζω με την ιδέα του σωτήρα, με το φως και τον ελπιδοφόρο άνεμο που εξέπεμπα χωρίς καμία τύψη, όπως άλλωστε και οι προκάτοχοί μου φωτισμένοι και ανεμοτραφείς κυβερνήτες.
Αλλά όπως όλα τα ανθρώπινα φαινόμενα, οι αποφάσεις και οι διδαχές μου αμφισβητήθηκαν επίμονα -μετά από κάποια χρόνια- κι έτσι στα σχολεία δίδασκαν εμένα ως τσαρλατάνο.
Και τώρα, σε μια νέα πιο δύσκολη ιστορική καμπή, σε αναμονή βρίσκομαι, σίγουρος ότι θα με αγιοποιήσουν.

Artwork: © analogicus @ Pixabay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: