Λάμπρος Αναγνωστόπουλος | Mε τον Γιάννη Μακριδάκη

Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι συγγραφέας και φυσικός καλλιεργητής. Έχει γράψει πολλά λογοτεχνικά βιβλία τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο «Οι βάρδιες των πουλιών» (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2019). Πολλά από τα έργα του έχουν ανέβει στο θέατρο και ένα, «Η δεξιά τσέπη του ράσου», έγινε ταινία στον κινηματογράφο. H ταινία προβλήθηκε στη Λάρισα στις 7/2/2020 στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο. Πρόκειται για μια συγκινητική ταινία, η οποία αφενός αναδεικνύει τι συμβαίνει στους κόλπους της Εκκλησίας και αφετέρου μας τοποθετεί μπροστά στα δυο σημαντικότερα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: τη γέννηση και το θάνατο. Με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία θυμηθήκαμε μια συνάντηση με τον συγγραφέα, τον Νοέμβριο του 2019 στην Αθήνα. Τότε παρακολουθήσαμε μαζί με τον Γιάννη Μακριδάκη στο θέατρο «Άβατον» την παράσταση «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι∙ Όλοι», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του.

Μιλώντας για το προσφυγικό και για το πώς το βίωσε και το βιώνει ο ίδιος ζώντας στο νησί της Χίου, σημείωσε ότι: «Το 2015 ήρθαν κατά κύματα πρόσφυγες, και ήταν όλη η κοινωνία της Χίου αλληλέγγυα. Ο καθένας με βάση το επίπεδο της συνειδητότητάς του: άλλοι ήταν αλληλέγγυοι ως πολιτικά όντα, άλλοι ως καλοί χριστιανοί. Οι άνθρωποι έχουμε όλοι ανεξαιρέτως χρέος στην κοινωνία να είμαστε ενεργοί πολίτες. Μετά τη Συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας ανέλαβαν ουσιαστικά οι «επαγγελματίες», δηλαδή αρκετές από τις Μ.Κ.Ο. Η αλληλεγγύη δεν τελείωσε, αλλά δεν τελείωσε και το μαρτύριο για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους. Τα νησιά έχουν μετατραπεί σε έναν επιδοτούμενο κάδο «κομποστοποίησης» ανθρώπων. Υπάρχουν σήμερα χιλιάδες άνθρωποι που ουσιαστικά είναι εγκλωβισμένοι».

Σχετικά με τη λογοτεχνία, το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Οι βάρδιες των πουλιών» από την «Εστία» συνδέεται με το προσφυγικό ζήτημα. Στο βιβλίο, τα στοιχεία της παλιννόστησης είναι έντονα. Μέσα στις «ιστορίες του θαλασσινού νερού και του νησιωτικού αέρα» του Ανέστη, του ήρωα του βιβλίου, διαφαίνεται μια κοινωνία που αναζητεί τις ρίζες της.

Μιλώντας για τις δυο βασικές ιδιότητές του που είναι του φυσικού καλλιεργητή και του ασκούμενου συγγραφέα, ανέφερε ότι: «Είμαστε όλοι ασκούμενοι στη ζωή γιατί μια φορά ζούμε. Είμαστε και πρέπει να είμαστε σε συνεχή άσκηση και στην τέχνη και στη ζωή γιατί έτσι γινόμαστε καλύτεροι. Το καπιταλιστικό σύστημα δυστυχώς έχει κάνει τους ανθρώπους καταναλωτές. Η καταναλωτική υπόσταση έχει αντικαταστήσει τη φυσική μας υπόσταση. Σαν όντα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η φυσική είναι η βασική μας υπόσταση. Υπάρχει το οικοσύστημα, το ευρύτερο δηλαδή σύστημα που είναι αυθύπαρκτο. Μέσα σ’ αυτό το οικοσύστημα έχουν φτιάξει ουσιαστικά οι άνθρωποι ένα άλλο σύστημα, το χρηματοοικονομικό, το οποίο απομυζεί φυσικούς πόρους από το οικοσύστημα. Πρέπει να φροντίζουμε τη φύση και αυτή φροντίζει για εμάς . Όλες οι κινήσεις μας πρέπει να σκεφτόμαστε ότι έχουν αντίκτυπο στο οικοσύστημα, δηλαδή στο περιβάλλον»

Σχετικά με το τι πρέπει να κάνει όποιος θέλει να γράψει είπε ότι: «Χρειάζεται αφηγηματικό χάρισμα. Αν το έχει κάποιος αυτό, στη συνέχεια μπορεί να το καλλιεργήσει και να το εξελίξει. Θα δώσω ένα απλοϊκό παράδειγμα για τον όρο αφηγηματικό χάρισμα. Αν για παράδειγμα δει κάποιος κάτι να συμβαίνει στο δρόμο, και νιώσει την επιθυμία να το πει αμέσως σε κάποιον άλλο, αυτό αποτελεί μια πρώτη ένδειξη αφήγησης, ότι δηλαδή έχει μέσα του τον ενθουσιασμό της αφήγησης.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Μακριδάκη το αυτί και το ένστικτο είναι δυο σπουδαία εργαλεία για έναν συγγραφέα. Όπως είπε, στη ζωή του έκανε πολλά πράγματα ενστικτωδώς, ενώ η προσωπική έρευνα και η τριβή με τους ανθρώπους και τη φύση έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Όταν επέστρεψε στη Χίο, τελειώνοντας το Μαθηματικό, έκανε μια μεγάλη  έρευνα σε πολλά επίπεδα, σαν να είναι κοινωνικός ανθρωπολόγος, με αποτέλεσμα να έχει συλλέξει αρκετό υλικό.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του αποδελτίωσε δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου από το 1912 έως το 1940 για τη συγγραφή του βιβλίου «10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου». Το πιο σημαντικό κομμάτι της έρευνάς του όμως, αποτελεί η συνομιλία και μαγνητοφώνηση Χιωτών προσφύγων που έφευγαν με βάρκες από Χίο προς Μέση Ανατολή (Συρία, Κύπρο, Παλαιστίνη, κλπ) μέσω Τουρκίας, κατά τη διάρκεια των ετών 1941-1944. Σε αυτές τις μαρτυρίες είναι βασισμένο και το βιβλίο «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι» όπου επιζήσαντες αφηγούνται τις συνθήκες πείνας κι ανέχειας, τις νυχτερινές παράνομες αποδράσεις από το νησί, τη μάχη με τα κύματα, τη ζωή στη Μέση Ανατολή, στους προσφυγικούς καταυλισμούς και πολλά άλλα. Η έρευνα του Γιάννη Μακριδάκη αποτελεί σημαντικό ιστορικό τεκμήριο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: