Mitko Gogov – Sotirios Pastakas | Ι poem

Talking dust

..we used to play then
who’d stay home longer. you can’t go out
the son says to his father

:drink at home, the elixir of life
is on the table.

let’s look out the window together:
the dolphins have wings,
the water breathes,
the animals can speak.

do we know all the languages in the world?

— Mitko Gogov, 2020


Yes! Female wind
blow up my thoughts
return back in my tongue
all my lost thinkings.
Green grass blossoms
in our bottle
trout the ground floor
sixth flat on the air.
Birds tell in my ears
my lost hair odyssey
my unwanted erections,
my forgotten lovers
my unwriting poems
my great feathers
over human crew.
Female wind
take away
our sickness.
My stupid idea
to be immortal
as people are dying
and only poems
are grateful to death.

Sotirios Pastakas, 2020


Στάχτες λάλουσες

Μετάφραση: Κωστής Παπαζάκ

.. και παίζαμε τότε
ποιος θα μείνει σπίτι πιο πολύ. δεν μπορείς  να βγεις
λέει ο γιος στον πατέρα

: πίνε σπίτι, το ελιξίριο της ζωής
βρίσκεται πάνω στο τραπέζι.

σαν κοιτάξουμε έξω εσύ κι εγώ:
τα δελφίνια έχουν φτερά,
το νερό αναπνέει,
τα ζώα απέκτησαν λαλιά.

γνωρίζουμε όμως όλες τις γλώσσες σ’ αυτόν τον κόσμο;

Μίτκο Γκόγκοφ, 2020


Μετάφραση: Κωστής Παπαζάκ

Ναί! Θηλυκός άνεμος
φέρνει πίσω τις σκέψεις μου
επιστρέφει στη γλώσσα
όλα τα χαμένα νοήματα.
Πράσινο χορτάρι ανθίζει
στο μπουκάλι
η πέστροφα στο έδαφος
έκτος  όροφος  στον ουρανό.
Τα πουλιά μού λένε στ’ αυτί
τη χαμένη οδύσσεια των μαλλιών
τις ανεπιθύμητές μου στύσεις,
τις ξεχασμένες ερωμένες
τα άγραφα ποιήματα
τα μεγάλα μου φτερά
πάνω από το ανθρώπινο πλήρωμα.
Θηλυκέ άνεμε
πάρε μακριά από ’δω
την αρρώστια.
Την ηλίθια ιδέα
να θεωρούμαι  αθάνατος
καθώς οι άνθρωποι πεθαίνουν
και τα ποιήματα μόνο
ας ευγνωμονούν τον θάνατο.

Σωτήρης Παστάκας, 2020


ГОВОРЛИВА ПРАШИНА

..тогаш си игравме кој повеќе
ќе седи дома. не смееш да излезеш
му вели синот на таткото

:пиј дома, еликсирот на животот
стои на масата.

ајде да гледаме заедно низ прозорецот:
делфините имаат крилја,
водата се дише,
животните умеат да говорат.

ги знаеме ли сите јазици на светот?

Митко Гогов, 2020


преводот: Митко Гогов

Да! Женски ветер
ги разнесе моите мисли
и ги врати назад во мојот јазик
сите изгубени размисли.
Зелена трева вирее
во нашето шише
преку подот
шест спрата над земјата.
Птиците ми дошепнуваат на уво
за одисејата на изгубената коса
за непосакуваните ерекции
за заборавените љубови
за ненапишаните песни
за моите големи дострели
над човештвото.
Женскиот ветер
ја одвеа
нашата болест.
Мојата глупа идеја
да бидам бесмртен
додека луѓе умираат
а само песните остануваат
благодарни на смртта.

— Сотириос Пастакас, 2020

FEMALE WIND-ΘΗΛΥΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ-ή οδός Ευριπίδου © Evangelos Vlahakis

Artwork: Sotirios Pastakas (on the left) and Mitko Gogov |  3th International Poetry & Wine Festival, 2017 @ Rahovec, Kosovo

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Mitko Gogov – Sotirios Pastakas | Ι poem

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: