Νίκος Λέκκας | Ο Βασίλης· ενδοσκεληδόν στη Γιαμάχα

«Και να μην δουν τα μάτια σου όσο χωρά η καρδιά μου»[1]
Στον κύριο Χρήστο Ρούσσο που τραβάμε τα ίδια, στο παρόν

Βγάλε απ’ το ζωνάρι σου το στιλέτο: έτσι θα γαμηθούμε πιο επικίνδυνα»[2], και μην παριστάνεις τον αλήτη —εγώ που σε φαντάστηκα, που σε πόθησα Έρωτα Αλήτη.

Αλλά τα ψωμιά στην αλητεία, όσο πάνε και μικραίνουν, σαν το νεαρό σου. Ενδοσκεληδόν, παριστάνεις τον γκόμενο· και είσαι, αλλά μόνο όταν χαράξει. Η νύχτα δεν έχει να σου υποσχεθεί τίποτα· ούτε εσύ της έδωσες ποτέ σου υπόσχεση. Καθαρός ήσουν σαν άγραφο χαρτί, αλλά εντελώς μες στη χλωρίνη· αυτή που λευκαίνει κι απολυμαίνει, ακόμα και τον χασικλίδικο εαυτό σου: άλλα υπόσχονταν κι άλλα έπραξε. Χειρότερος απ’ τους άλλους δεν ήσουν όμως· τα ίδια σκατά: ένα σκατό που πότε δεν έδωσε χώρο στο είναι του, να ξέρει, και να νιώθει τα μελλούμενα· μόνο στο φαίνεσθαι ήσουν: χωρίς προοπτική· μες στους συμβιβασμούς, χωρίς μακιγιάζ· εντελώς μακιγιαρισμένος, σε μια τρέντι κατάσταση, που σε ό,τι υπήρξα· εσύ δεν υπήρξες, ούτε ως σκέψη. Διαφορετική η μαγκιά σου, διαφορετική απ’ όλου του κόσμου· ενός κόσμου που είχες με άλλα κριτήρια κι άλλες διαβαθμίσεις από τις τρέχουσες. Ο δικός σου κόσμος· μόνο με κορμάρες. Ο δικός μου· με ρυτίδες. Ποτήρια· διαφορετικού μεγέθους και κατασκευής. Τσιγαρόχαρτα· διαφορετικά. Η τέχνη του καπνίζειν· εντελώς διαφορετική. Περιοδικά, ραδιόφωνα, χρώματα, άγνωστα για σένα χάπια· όλα διαφορετικά, ακόμα και τα παιχνίδια ―τυχερά και άτυχα, σαν τις ζωές που ζήσαμε. Διαφορετική αντίληψη για το βαμβάκι· άλλο να ζεις εκεί, κι άλλο να το ξαναβράζεις για να πάρεις ταμπάζα. Ένα λιμάνι η ζωή· για σένα απλώς καταφύγιο, ένας κολπίσκος· μικρός σαν τις αγκαλιές που τηβρίσκεις, ως μπανιστηριτζής, γιατί ποτέ δεν είχες καμιά συμμετοχή στην αγάπη, στη ζωή και στην ευγενή άμιλλα· μόνο στα μπινελίκια· νόμιζες ότι σου προσθέτουν κάτι το απροσδιόριστο και μπρουτάλ· νομίζεις ότι κρατά για πάντα, χωρίς ποτέ να θελήσεις να τηνκάνεις ―σ’ ένα καμαράκι…

[1] παράφραση στίχου από τραγούδι της  Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου
[2] παράφραση στίχου από ποίημα της Πάολας Ρεβενιώτη

Artwork: Alexandra Mantzari

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: