Απόστολος Θηβαίος | Μικρή Ακουαρέλα

Ι. Άσπρες Πασχαλιές

Ποιος θα βρεθεί, άραγε να γράψει για αυτήν την εποχή, ψιθύρισε ο Σεβάχ ο Θαλασσινός. Και άλλοι πολλοί στα πέρατα του κόσμου σφίξανε τις γροθιές τους, σαν να κρατιούνται από λίγη ζωή.
Αυτό είναι το σύνθημα, είπαν και σήκωσαν τα πράγματά τους. Και επιβιβάστηκαν στα πλοία της γραμμής, Αργώ, Ναυσικά, Ηλέκτρα, ονόματα όπως μεγάλα σινεμά του ωραίου και αρχαίου λαού.
Αφοπλισμένοι κατοικούσαν τα νερά, τέτοια ήταν η μοίρα τους, κατάμαυρο το ριζικό τους. Του λόγου τους από κύμα σε κύμα και οι Αρετούσες με την χιονισμένη χούφτα στα πέρατα του λιμανιού αιώνιοι σηματωροί και λύπες στεριανές.
Κρατήσου Ιάκωβε, Ιωάννη, Σπύρο, Αντώνη, ως την Σανγκάι ο καιρός θα μας δυσκολέψει. Θέλει ψυχή, μωρέ, να αντέξεις, όταν χτυπούν οι πόρτες και οι συναγερμοί σκίζουν τις νύχτες.
Μα τι ξέρεις εσύ από αυτά, ρώτησε το πεπρωμένο με άλικα μάτια.
Τι πράγματα ψεύτικα είναι αυτά που σκαρώνεις στον τηλέγραφο;
Ήρθαν, να ξέρεις και άλλοι πολλοί πριν από σένα και μας έφεραν τα νέα.
Μα στο ταξίδι της επιστροφής ήταν μονάχα ονόματα, τρυφερές προστακτικές , κάτασπρες πασχαλιές. Τι πίκρα τότε, τι πίκρα!


ΙΙ. Αγοραία πίκρα

Φυσούσαν τα χρόνια μανιασμένα και δεν είχα μάτια. Η σκόνη μου τα κόψε, λεπίδες στον άνεμο.
Και άλλοι θεοί, και άλλοι πολλοί να εμπορεύονται αθανασία στις πλατείες. Μονάχα αυτό θυμάμαι. Όλα τα ταλέντα του κόσμου είχαν στερέψει και η πίκρα μας έπνιγε.
Μόνον αυτά ξέρω, όσα είδα δηλαδή και όσα πρόλαβαν να μου πουν. Τώρα, αργά με ξεχνούνε.
Κρατιέμαι, λέει αμήχανος εμπρός στον καινούριο αιώνα, τα πέπλα πέφτουν στο πρόσωπό μου σαν βροχή και άριστοι ταριχευτές φροντίζουν τις χίλιες εκδοχές μου.


ΙΙΙ. Σκηνικές Οδηγίες

Οι παραπάνω λέξεις ακούγονται εν μέσω απολύτου σιωπής μες στην καρδιά της νύχτας, από φωνή ανδρική, παλλόμενη. Δεν θέλει πολλή φαντασία για να συλλογιστεί κανείς πως για τον σπαραγμό της φταίει μονάχα της βιογραφίας το σκληρό φινάλε. Απαιτείται λοιπόν, πίσω να καίει η πόλη, εσύ Μαρία θα χάνεσαι λέει, γύρω σου θα πετούν βλέφαρα, βιτρώ, κολλάζ. Και εσείς, οι άλλοι, ελεύθερα θα βουλιάζετε σε θρύλους και ακρολόφια, μισοί κλεφτουριά, μισοί παιδιά του αιώνα. Θα μου πείτε, πώς, πώς θα κατορθώσετε όλα ετούτα να τα συνοψίσετε; Μα, περιοριστείτε μονάχα σε τούτο.
Συλλογιστείτε πως πρόστυχα κάτι ξεπουλάτε.

― Αρχείο από ευρήματα ζωγραφικά που δεν συνιστούν πια
έργα της Παρούσης

Artwork: © Richard Duijnstee @ Pixabay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: