Piergiorgio Viti | XV ποιήματα

Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης

― «Δόση δυσφορίας» (ανέκδοτα ποιήματα)

I
Ο Πρόεδρος, γραπτώς, αποφάνθηκε.
Από τις 5 Μαρτίου θα είμαστε όλοι αναπόφευκτα
ορφανοί.
Ορφανοί από πατέρα από μητέρα από αδελφό.
Ορφανοί από σύζυγο. Ή μάλλον
από κάποιο στόχο.


Traduzioni di Stavros Girgenis

―Da «Posologia del disagio» (testi inediti)

Il Presidente, nero su bianco, ha verbalizzato.
Dal 5 marzo saremo tutti inevitabilmente

orfani.
Orfani di padre di madre di fratello.
Orfani di una metà. O piuttosto di una
meta.


II
Και σήμερα
ο Πρόεδρος σε μεγαφωνική εκδοχή
διαπερνά το τύμπανο με απαγορεύσεις.
Συστήνει 1 μέτρο απόσταση.
Όχι αγκαλιάσματα.
Έξοδος μόνο αν είναι απαραίτητο.
Εγώ, στην οικογενειακή στοργή μου, τα παραβίασα όλα.
Ένιωσα εγκληματίας από τρυφερότητα.


Anche oggi
il Presidente in versione altoparlante
trapassa il timpano con i divieti.
Raccomanda 1 metro di distanza.
Non abbracciarsi.
Uscire solo se indispensabile.
Io, nei miei affetti familiari, li ho infranti tutti.

Mi sono sentito fuorilegge per affetto.


III
Παρά τον ήλιο,
ανέβαλα το τρέξιμό μου.
Το αμαρτωλό γυμναστήριό μου.
Με απέτρεψαν κοφτά
από κάθε υπαίθρια δραστηριότητα,
συμπεριλαμβανομένου του τζόκινγκ.
Έτσι, χοροπηδώ στο μπαλκόνι με τις πιτζάμες μου
σαν χάμστερ από εργαστήριο.
Η μολυσματική μου ζώνη είναι ως επί το πλείστον
ιδιωτική.


Nonostante il sole,
ho rimandato la mia corsa.
La mia errata palestra.
Mi hanno seccamente sconsigliato
ogni attività all’aperto,
jogging compreso.
Così, saltello sul balcone in pigiama
come un criceto da laboratorio.
La mia zona di contagio è più che altro
privata.


IV
Μερικές φορές, καθισμένος στο αποχωρητήριο,
κλαίω. Κλαίω χωρίς να φαίνομαι.
Νιώθω τόσο υδρόβιος
ανάμεσα στο νερό της τουαλέτας
και το πιο αλατισμένο των δακρύων…

Ναι, είμαι υδρόβιος κι επίσης λίγο μαλάκας,
γι’ αυτό και τραβάω το νερό συχνά.


A volte, seduto sul cesso,
piango. Piango senza farmi vedere.
Mi sento così acquatico
tra l’acqua della toilette
e quella più salata delle lacrime…

Sì, sono acquatico e anche un po’ stronzo,
per questo tiro l’acqua spesso.


V
Από το μπαλκόνι, μοιάζει με απαγόρευση κυκλοφορίας.
Λίγα μηχανήματα, ένα κάθε τόσο,
και όλο και λιγότερο άνθρωποι.

Σκέφτηκα τον Ντε Κίρικο,
τις άδειες πλατείες, το κορίτσι με τη στεφάνη,
καθώς κατέρρευσαν ανέπαφοι
οι τοίχοι της αντίστασής μου.


Dal balcone, sembra un coprifuoco.
Poche macchine, una ogni tanto
e sempre meno, di persone.

Mi è venuto in mente De Chirico,
le piazze vuote, la bambina col cerchio,
mentre crollavano intatte
le pareti della mia resistenza.


VI
Με τον λαιμό μου να τον αγκυλώνει
ο πόνος, βλέπω τους άλλους στην τηλεόραση
να τραγουδούν από ένα μπαλκόνι.
Οι άλλοι τραγουδούν.
Σέβομαι βαθύτατα

τις εντολές του Προέδρου
που με θέλουν στο σπίτι, μετανοούντα,
βαλσαμωμένο.
Που με θέλουν υποτιθέμενο πατέρα
της κατάπληκτης
δυσφορίας μου.


Con la gola uncinata
di dolore, vedo in tv gli altri
cantare da un balcone.
Gli altri cantano.
Io rispetto fino in fondo
i dettami del Presidente
che mi vogliono a casa, penitente,
imbalsamato.
Che mi vogliono padre putativo
della mia esterrefatta
agonia.


VII
«Θα τα καταφέρουμε», λέει το σύνθημα.
Αλλά το μαρτύριο δεν είναι λιγότερο βάναυσο.
«Θα τα καταφέρουμε», βλέπω σε μια οθόνη.
Και σκέφτομαι εκείνους που δεν τα κατάφεραν.
Τον πατέρα μου, όταν το μουστάκι του
έγινε λευκό. Ξαφνικά.
Δεν θέλω να πεθάνω όπως αυτός,
αθέλητα.


“Ce la faremo” dice lo slogan.
Ma il supplizio non è meno atroce.
“Ce la faremo”, adocchio su un monitor.
E penso a chi non ce l’ha fatta.
A mio padre, quando i baffi
gli sono diventati bianchi.  All’improvviso.
Non vorrei morire come lui,
inavvertitamente.


VIII
Υπάρχει μια δόση δυσφορίας
και το σέβομαι.
Μέχρι που να μην καταλαβαίνω πια
ποιος είναι άρρωστος και ποιος δεν είναι.
Κοιτάζω συχνά στον καθρέφτη
για να ανακουφίσω τον εαυτό μου. Είμαι καλά, τουλάχιστον έτσι μοιάζει.
Τα ούλα είχαν υποχωρήσει ήδη
από πριν.


Esiste una posologia del disagio
e io la sto rispettando.
Fino a non capire più
chi è malato e chi no.
Mi guardo allo specchio spesso
per confortarmi. Sto bene, almeno sembra.
Le gengive si erano ritirate già
da prima.


IX
Ο πολλοστός αποπροσανατολιστικός
φόβος: να πάω στο ταχυδρομείο.
Να πληρώσω ένα δελτίο.

Νομίζω ότι μπορώ να το κάνω
για ν’ ανέβω στο Έβερεστ
των φόβων μου.
Νομίζω -πριν στερεώσω
το μάνταλο.


L’ennesima, fuorviante
paura: andare alla posta.
Pagare un bollettino.

Penso di potercela fare
a scalare l’Everest
delle mie paure.
Penso, prima di serrare
il chiavistello.


X
Στο βάθος, αυτή η ζωή του κουνουπιού
δεν είναι κακή: στο σπίτι, να γυρνάς σε κύκλους,
να συναντάς τοίχους κάθε μέρα.
Μόνο που τα κουνούπια ρουφούν αίμα,
ενώ εμείς, εμείς αργά
αποστραγγιζόμαστε. Ξοδεμένοι.


In fondo questa vita da zanzara
non è male: in casa, a girare in tondo,
a incontrare pareti tutti i giorni.
Solo che le zanzare succhiano sangue,
mentre noi, noi lentamente
veniamo risucchiati. Spenti.


XI
Ο οδοντίατρός μου, για μια τερηδόνα,
δεν το διακινδυνεύει.
Αντιβιοτικά, προειδοποιεί από το άλλο άκρο
ενός τηλεφώνου.
Μετά το κλείνει. Το κλείνω.
Και νιώθω ότι στο βάθος η τερηδόνα
μπορεί να περιμένει. Την αποκοιμίζω.
Την καταπραΰνω.
Πού το κακό
να είμαστε αντισώματα στους εαυτούς μας.


Il mio dentista, per una carie,
non corre rischi.

Antibiotici, ammonisce dall’altro capo
di un telefono.
Poi riattacca. Riattacco.
E sento che in fondo la carie
può aspettare. La cullo.
La ammansisco.
Cosa ci sarà di male
a essere anticorpi di se stessi.


XII
Σήμερα ο Πρόεδρος έκλεισε τον κύκλο.
Τα τετραγωνικά μέτρα είναι όλο και λιγότερα.
Έξοδος μόνο στην οικεία περιοχή.
Το σούπερ μάρκετ, το πλησιέστερο.

Εντάξει, λοιπόν ας το κάνουμε όπως όταν
ήμουν έφηβος, όταν, από πλήξη,
κρυφοκοίταξα τους άτλαντες
και τη νύχτα η Ολλανδία και η Γερμανία
συνόρευαν με το δωμάτιό μου…


Oggi il Presidente ha chiuso il cerchio.
I metri quadrati sono sempre di meno.
Uscire solo nella proprio area.
Il supermercato, quello più vicino.

Ok, allora facciamo come quando
ero adolescente, quando, per noia,
sbirciavo di nascosto gli atlanti 
e di notte Olanda e Germania
confinavano con la mia stanza…


XIII
«Θα τα καταφέρουμε» είναι το μάντρα τους,
αυτοί, που δεν ξέρουν
ότι κάθε βράδυ
επιστρέφω στη χώρα μου
για να ξαναδώ το σπίτι μου
και ονειρεύομαι ένα σημείο ελέγχου
έτοιμο να με ελέγξει,
να ερευνήσει τις δικαιολογίες μου,
και φοβάμαι, δοκιμάζω
οποιαδήποτε διαδρομή διαφυγής,
αλλά δεν τα καταφέρνω…

Είναι αδύνατο, νομίζω,
να βγούμε ζωντανοί από μια μνήμη.


“Ce la faremo” è il loro mantra,
loro, che non sanno
che tutte le notti
torno al mio paese
a rivedere la mia casa
e sogno un posto di blocco
pronto a controllarmi,
a perquisire le mie scuse,
e io impaurito, provo
una via di fuga qualsiasi,
ma non ci riesco…

E’ impossibile, credo,
uscire vivi da un ricordo.


XIV
Όταν όλο αυτό θα τελειώσει,
θα λέω για κείνη την ημέρα,
κείνη την ημέρα όταν,
για να μην δώσω αιτία
στην αστυνομία να με σταματήσει,
αγόρασα
τσάι κεφτεδάκια μπατονέτες
πορτοκάλια σαμπουάν και αντ’ αυτού
χρειαζόμουν
μόνο δύο αυγά.


Quando tutto questo sarà finito,
racconterò di quel giorno,
quel giorno in cui,
per non dare adito
alla polizia di fermarmi,
ho comprato
thè cotton fioc polpette
arance shampoo e invece
avevo bisogno
solo di due uova.


XV
«Ας τους καθαρίσουμε όλους»
πληκτρολογούν στο Διαδίκτυο.
Ας καθαρίσουμε τους μολυσμένους,
τους φυγάδες, αυτούς που έχουν παρακάμψει
την καραντίνα.

Ας καθαρίσουμε αυτούς χωρίς μάσκα.
Εκείνους που περπατούν
στην παραλία.
Ακόμα και τις παρέες των κωλόπαιδων.

Και συνειδητοποιώ
πως σ’ αυτό το στόχαστρο
θα μπορούσα να είμαι εγώ,
που κρυφά

πέρασα μπροστά απ’ το Kursaal*,
προσποιούμενος πως όλα ήταν
μια ταινία.

* Kursaal: Σινεμά στο Porto Recanati


“Abbattiamoli tutti”
digitano su Internet.
Abbattiamo gli untori,
i runner, chi ha aggirato
la quarantena.
Abbattiamo quelli senza maschera.
Quelli a passeggio
in spiaggia.
Pure i monelli[1] a crocchio.

E mi rendo conto
che in quel bersaglio
potrei esserci io,
che di straforo
sono passato davanti al Kursaal,[2]
immaginando fosse tutto
un film.

[1] monelli: termine anconetano che sta per ragazzi, adolescenti
[2] Kursaal: cinema di Porto Recanati

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: