Κώστας Ρεούσης | 50: στη γλώσσα των ομιλούντων ολισθημάτων | Γράφει ο Σωτήρης Παστάκας

μνήμη Οδυσσέα Ελύτη

Η ποίηση είναι κτήση δεν είναι κατάκτηση. Έτσι, παράλληλα, κτίζεις εντός κι ό,τι έχει προηγηθεί. Καθώς με το πέρασμα των δεκαετιών γκρεμίζεις ή συντηρείς τα δομικά υλικά που συνταίριαξαν τους αρμούς, δεν εξοβελίζεις τον εφιάλτη και δεν δεξιώνεσαι το όνειρο. Το σώμα απορροφά και τους πιο ανεπαίσθητους κραδασμούς, πόσω μάλλον το σεισμό που αν λειτουργήσει η πίστη και συμβεί χαράσσεις την ψυχή μες στις ωδίνες ενός αρχέγονου τοκετού. Ενώ ο κρατήρας εξακολουθεί να εκτοξεύει μύδρους και το μάγμα να ρέει πυριγενές, αναδύεται η δεύτερη και η τρίτη υπόσταση του κόσμου όπου η εξήγηση ή η μετάφρασή του είναι, αλίμονο, η συνήθεια που οδηγεί στη μίζερη εγκαθίδρυση της απομάκρυνσης από το ανθρώπινο ή το θεϊκό στοιχείο της ύπαρξης και της συνέχειας του είδους σε εξελιγμένη μορφή. Να ανταμώσεις θάνατο έρχεσαι, οπόταν αφήστε με να καγχάσω. Αντίκρισα, βίωσα, αγκάλιασα, τραπέζωσα κι απώθησα το εξόδιο όταν σκάλισα το … «αν δε σου βγει η ψυχή ποιήματα μην περιμένεις». Συνελόντι ειπείν: αρχέτυπος Έλλην ιχνηλάτης ποιητής κι ακάθιστος ορθοδόξων μυστικός ασυρματιστής, σε γράμμα ρίζας ιαπετικής με σκοτεινού ετύμου έλευση κι αραξοβόλι Κύπρος.

Λευκωσία, καλοκαίρι 2020
Κώστας Ρεούσης


Σωτήρης Παστάκας | στη γλώσσα των ομιλούντων ολισθημάτων

Ο Κώστας Ρεούσης συμπληρώνει σήμερα μισό αιώνα ζωής. Una vita allo sbaraglio, όπως οφείλει να είναι η ζωή των ποιητών. Πενήντα χρόνια κομμάτια. Θρύψαλα. Τα Σμπαράλια [Ένα ποίημα σε 12 Ώρες & 3 Φωνές] είχε κυκλοφορήσει από τις εκδ. Αιγαίον/Κουκκίδα, Λευκωσία/Αθήνα, το 2018, κι η δεύτερη οριστική έκδοση αναμένεται μέσα στο ’20. Εδώ ο ένθεος ποιητής Ρεούσης δραματοποιεί επί σκηνής το λογικό, το άλογο και το παράλογο ισοφαρίζοντας τα πενήντα στρογγυλά χρόνια της ζωής του, στη γλώσσα των ομιλούντων συναισθημάτων σε μια αριστοτεχνικής υφής παράσταση. Έτσι, από ολίσθημα σε ολίσθημα περνούμε από την επίσημη εκφορά του λόγου, στη φωνή της συνείδησης που την ακούμε μέσα από τις παρενθέσεις, και την παραληρητική φωνή που υψώνεται ως μόνη απάντηση σε έναν κόσμο που έγινε υπερρεαλιστικός πέραν κάθε ποιητικής φιλοδοξίας ώστε να χρειάζεται άλλα γλωσσικά εργαλεία για να αποτυπωθεί η απόλυτη ένδεια νοήματος και η διάλυση των ανθρώπινων σχέσεων, των οποίων είμαστε μάρτυρες όλοι μας. Στη μοναδική γλώσσα των ομιλούντων συναισθημάτων.

Παραθέτω τη «Δέκατη Ώρα»:

ήττα ψυχής κουρέλι
κυρίευε
το λιγοστό του
σώμα
ενώ ο χρόνος αρμός
έσβηνε την αντοχή
μες σε σακούλες
σκουπιδιών
βημάτιζε περιττός
την ακεραιότητα
χρέους
αριθμού
έρωτος κι
αγάπης

πλυσταριό 

(η σισύφεια σφαίρα
εισέρχεται
ή
μια χαρακιά
στις φλέβες
παλεύει
ανίκανη
να εκπληρώσει)

κομμάτιασε χρόνια φυλακισμένος τόσα τον άνθρωπο που μακέλευε αιώνες τη βιαιότητα της σκέψης άρρωστος ανήκεστος αδάμαστος καταρρέων οργανισμός ανόργανου ήχου πεισματικά ιστοριολογούσε τον αντίλογο της αδιαφορίας των βλοσυρών δικαίως βλεμμάτων

Πολύχρονος, παλικάρι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: