Νίκος Λέκκας | Η ομορφιά σας καθαρό νερό*

Στον Γιώργο Δασκαλόπουλο και στον Φώτη Παπαδόπουλο
Στους Θόδωρο Μπασιάκο, Χρήστο Ζυγομαλά και Νότη Γέροντα

Έχουμε πιει τόσο χάπια που ζαλιζόμαστε από το πρώτο ουίσκι…», έλεγε η Κ.Γ. σε συνέντευξή της. Όταν το διαβάζω, ο νους μου πάει σ’ αυτούς, άσχετα αν έπιναν χάπια ή δεν έπιναν· πάντως κάτι έπιναν —κι από το υλικό πιόμα, αυτό του χτυπά κατευθείαν είναι το άυλο· όποιο στερεότυπο κι αν επιλέξει κανείς. Αστοί που η μοίρα τους επιφύλασσε άλλα, και για να κοροϊδεύσουν τον μικροαστισμό: δημόσια όλα τα ‘καναν· μπρος παρτίδα, φόρα παρτίδα. Αστοί που μεγάλωσαν με τρόπους —αλλά οι τρόποι δεν είναι να τους παίρνει κάνεις στα σοβαρά· εγώ που τους πήρα· τι κατάλαβα;— παιδιά κουμουνιστών όλοι, άσχετο τι ψήφιζαν. Με το ζουμί, τουτέστιν και το χιούμορ των παλιών κουμουνιστών —από το ζουμί βγαίνει και το χιούμορ— που το κάνανε σημαία στη ζωή τους: και κατάλαβαν τους λαϊκούς έστω και φασίστες —χωρίς να είναι απόλυτο αυτό το φασίστες στο διάβα της ζωής τους— σε κάποια στέκια που όσο πάνε και ρημάζουν· τις περισσότερες φορές χωρίς ίχνος χιούμορ από την πλευρά της λάικας: απ’ αυτό που σώζει· απ΄ αυτό που ρημάζει. Γιατί έτσι είναι: να μπαίνει παντού, ακόμα και στο άβατον της πορνείας.

Εσείς οι αστοί· εμείς το λούμπεν. Μόνο να διδάξετε μπορέσατε: με κόστος τον πρόωρο θάνατό σας και το δικό μας το ψυχικό. Ο Γιώργος της Αχαρνών, ο Φώτης πίσω από την Ομόνοια, ο Θόδωρος παντού: στα Εξάρχεια· στην πλατεία Βάθη, ο Νότης στα λιμάνια κι ο Χρήστος στις υπόγες των Εξαρχείων, που όλοι κοινώνησαν με τον λόγο· η λέξη χαρτί άλλα σημαίνει πια: τόσο άλλα· όσο κι αν μοιράζεσαι με πάθος το κολωδάχτυλό σου —κι αυτό στα στέκια· κάποια στέκια που μυρίζουν ξενίλα βαλκανική.

Τι και αν τους Ρουμάνους τους κάναμε σημαία! Τι κι αν με τους Αλβανούς γινόμαστε! Τι και αν οι Βουλγάρες μας πήραν τα καλύτερα παιδιά! Τι κι αν οι περίοικοι κράζουν· ουδεμία σχέση με το «Κράξιμο» που έβλεπε όλες τις φυλές ίδιες! Έξαλλου όλοι οι άνθρωποι, —ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας κ.λπ.— στο ίδιο σημείο τα φέρνουν: ως τζάμπα προσφορά ή με αντίτιμο. Η ζωή αρχίζει από κει· άσχετα που τελειώνει. Και σ’ αυτούς που την εξύμνησαν τη ζωή: σ’ αυτά τα μέρη τέλειωσε. Και στις κηδείες τους κάνεις δεν πάτησε· ίσως γιατί κάτωθεν της Πατησίων ή σε μερικά μέρη άνωθεν, ο θάνατος μετρά σ’ άλλες διαστάσεις· όχι όπως αυτών που είναι κλεισμένοι στα κλουβιά· το θέατρο του παραλόγου, που καμιά κάργια δεν είναι στις καλοκαιρινές επιθεωρήσεις· ούτε στην άλλη πλευρά της επιθεώρησης: στο θέατρο της Αναγνωστάκη, του Διαλεγμένου, του Ζιώγα, του Σκούρτη κ.α. Και τη λέξη θέατρο τη θεωρούν προσβολή· αυτοί οι μικροαστούληδες που δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτα, ούτε έχουν να προσφέρουν και τίποτα, ούτε στα γκομενιλίκια τους: που τους νορμάλ, με τρόπους αποδεκτούς αλλά χυδαίους κάποιους, έστειλαν στον θάνατο· άσχετο αν αυτοί από κιμπαρόσυνη δεν το παραδέχτηκαν. Παλικάρια ήρθαν στη ζωή και παλικάρια έφυγαν: σε μιαν άλλη διάσταση, σε μιαν άλλη κοινωνία, πέρα από ιδεολογικούς φραγμούς, σ’ ένα κονέ αταξικό που δεν θα έχει σημασία τίποτα· καμιά ιδεολογία, με ανθρώπους μοναδικούς που θα χαίρονται τη ζωή, τον έρωτα και την τέχνη. Κι ίσως για αυτούς αυτό να ήταν ο θάνατος· η πιο επιθετική στιγμή του πιο δικού τους ανθρώπου: ένα παράλογα γλυκό φιλί πίστης που άλλοι το νιώθουν ως προδοσία…

*Παράφραση στίχου της Λίνας Νικολακοπούλου

Artwork: Alexandra Mantzari

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: