Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος | IV ποιήματα

(Ι)
Τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα

φεύγουν οι φίλοι ένας-ένας, τους παίρνει το ασανσέρ
η χλόη γίνεται άχυρο κι η νιότη μνήμη χλόης
τα δάση που ονειρεύεσαι καίγονται τα χαράματα

μπουζούκι και μπετόν αρμέ -κάτω απ’ αυτή την μπότα
μεγαλώσαμε όμως θέλω να ξέρεις
δεν κλαίω δεν τραγουδάω δεν ελπίζω τίποτα

μόνο αποχαιρετάω τούτο το χρυσάφι που κυλάει
χωρίς επιστροφή
από τις δικές μας φλέβες στα ξένα χρηματοκιβώτια.


(II)
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
Δεν θέλω άλλες ειδήσεις δώσε μου μόνο μουσική
ειρήνη πόλεμος ειρήνη πόλεμος ειρήνη
-τι να τις κάνω τόσες λέξεις μεσοπέλαγα
με δέκα μίλια φεύγοντας το καλοκαίρι μας αφήνει.

Πες μου γι’ αυτούς που χάσανε τη βασιλεία των ουρανών
τον νέγρο πρίγκιπα που κλαίει για τσιγάρο
τραγούδα μου το παρελθόν το παρελθόν το παρελθόν
τον επικήδειο των δασών και τον σβησμένο φάρο.

Δεν θέλω άλλες ειδήσεις δώσε μου μόνο μουσική
μη μου μιλάς για το Διάστημα ξέρω τη Μοζαμβίκη
τραγούδα μου τη στάχτη τραγούδα μου τη λευτεριά
τραγούδα μου τα δάκρυα σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη.


(III)
Έτσι λοιπόν ανθίζει η ζωή
με μέλισσες και σφήκες
με πεταλούδες και σκουλήκια

Έτσι λοιπόν το ψέμα ήταν στη ρίζα
αυτού του άνθους σαν κοπριά.

Ό, τι πέρασε πέρασε
-ύψωσε τώρα το ποτήρι:
για ένα τίποτα
για ένα τίποτα ζήσαμε
για τι πεθαίνουμε δεν ξέρουμε.


(IV)

τέλος εποχής

Ούτε κρύο ούτε ζέστη∙
αυτό είναι ο θάνατος.
Μέρα τη μέρα βλέπω τα μπράτσα μου να λιώνουν
μέσα στα μάτια αυτής της θλιβερής γεροντοκόρης
που λέει πως αγαπάει τα γεράματά μου
– ούτε με θέλει ούτε τη θέλω

Θαρρούμε πως μας αγκαλιάζει ακόμα ο έρωτας
κι είναι τα σαπισμένα φύκια του καλοκαιριού

έτσι
με μουσική και όνειρα
θα φύγω
και με το βλέμμα πέρα, στα νησιά.
Τι θέλουμε τα ονόματα τις λέξεις
τα πετρωμένα δάκρυα;
– μόνο με μουσική
μπορούμε πια κάτι να πούμε.


(V)
Ο ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

…του φτωχού μουζικάντη ζήλεψα τη χαρά και τη λύπη…

Τι τρίπλες κάνει η ποίηση!
μα στην παράταση πάντα νικάει το χώμα.

Όμως αυτό εσένα δεν σε αφορά
τζιτζίκι του Σεπτέμβρη
τραγούδησε λοιπόν όσε σε παίρνει
τραγούδησε ακόμα μια φορά
διαιωνίζοντας τη δόξα του εφήμερου.

Έτσι κι εγώ
νηφάλιος ή μεθυσμένος
ακόμα μια φορά
φιλώ ζωή στα χείλη σου το ψέμα.

ΠΗΓΗ: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος: «Ποιήματα (1962- 2018)» | Εκδόσεις: Πανοπτικόν 2020

Επίμετρο: Ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος (1936) είναι Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Τα πρώτα ποιήματά του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Νέα Εστία». Το 1973 συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού «Σημειώσεις» όπου κι έχει δημοσιευθεί μεγάλο μέρος του έργου του.

Επιλογή-Επιμέλεια: Λάμπρος Αναγνωστόπουλος

Artwork: Ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος © στο τρένο της ποίησης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: