Φανή Χούρσογλου | Και τα λοιπά

Συχνά πυκνά δημιουργούμε σύνολα από ομοιογενή (κατά τη γνώμη μας) στοιχεία για να οργανώσουμε τη σκέψη μας -επί παντός επιστητού- και με τη μέθοδο της παράλειψης των ευκόλως εννοουμένων επιχειρούμε να ανοίξουμε εκείνη τη μικρή πορτούλα που ενδεχομένως να παρακάμψει τον κάματο της διατριβής και μας βγάλει εύκολα κι απλά στη σήραγγα ταχείας κυκλοφορίας ώστε να δούμε ασφαλώς -και με ελάχιστη κατανάλωση καυσίμου- κατά πού πάει το πράμα.

Ποιος δεν αναζητά την ευκολία που παρέχει μια βολική γενίκευση; Ένα αβίαστο συμπέρασμα χωρίς την περιττή -και βαρετή- διύλιση του κώνωπα με την οποία μόνον κάτι ψυχαναγκαστικοί Παρθένοι αρέσκονται να καταπιαστούν.

Ζυγοί, ψαράκια και λοιπά δεν έχουν λόγο να αναλώνονται σε ασήμαντες λεπτομέρειες, τη στιγμή που υπάρχει διαθέσιμο ένα στεγανό «συλλήβδην». Πόσο ασφαλές όμως είναι στ΄αλήθεια ένα τέτοιο καταφύγιο;

 Νομίζω σε κανέναν δεν αρέσει να εμπεριέχεται μέσα σε οποιονδήποτε «σωρό». Γιατί όταν λέμε «και λοιπά» -εννοώντας όσα έπονται των πρώτων και βασικών στοιχείων μιας ομάδας- θέτουμε αυτομάτως στον πάγκο μια ολόκληρη σειρά από αναπληρωματικούς -ανάμεσα στους οποίους κινδυνεύουμε να παραπετάξουμε ένα (ή και περισσότερα) διαμάντια.

Τα «λοιπά» είναι τα υπολοιπόμενα, τα παραλειπόμενα ή άκόμα χειρότερα τα λειψά, τα λείψανα που επισκιάζονται από την ηγεμονική (εξ)ουσία των κυρίων ονομάτων. Και μιας και αναφερόμαστε στα λείψανα, χαρακτηριστικό είναι επίσης το παράδειγμα της κηδείας.

Γράφει π.χ. το κηδειόχαρτο «Τα αδέλφια, ο/η σύζυγος, τα τέκνα και οι λοιποί συγγενείς». Όμως τ΄αδέλφια μπορεί να μη μιλιόνταν καν εδώ και χρόνια, τα τέκνα να ήταν άσωτα ή εξοστρακισμένα, ή ακόμα και ανίκανα να συμπαρασταθούν, ο δε γάμος μπορεί να ήταν απλά μια τυπική συγκατοίκιση, ένα διαζύγιο που δεν εκδόθηκε ποτέ για τους τελείως λάθος λόγους.

Ενώ οι «λοιποί» συγγενείς μπορεί να ήταν κάλλιστα εκείνοι που ενδιαφέρονταν, εκείνοι που είχαν επαφές και στήριζαν τον άτυχο θανόντα. Ένα ανήψι, ένας μακρινός ξάδελφος, ένα βαπτιστήρι ίσως ήταν ο άνθρωπος κλειδί που έκανε παρέα, που κράτησε το χέρι του εκλιπόντος στις πιο δύσκολες -μα ίσως και στις ευτυχέστερες- στιγμές.

Θέλει μεγάλη προσοχή ώστε να αποφύγουμε μια τέτοια αδικία. Στο κάτω κάτω τα λοιπά είναι αυτά που μένουν, που εντέλει επιβιώνουν όταν το μείζον κομμάτι τους έχει πια αναλωθεί. Όταν κλείσει ο λογαριασμός. Όταν η διαίρεση αποδειχτεί ατελής.

Έπειτα ποιος ορίζει κατά πόσον τα υποσύνολα είναι πραγματικά ομοειδή; «Βιομήχανοι, βιοτέχνες και λοιποί επαγγελματίες» έχουν κοινά συμφέροντα στ΄αλήθεια; Ποιες είναι οι λοιπές αρχές που παραστέκονται πίσω απ΄τον δήμαρχο και τον νομάρχη; Είναι ορατές; Είναι αιρετές;

Θυμάμαι αυτά τα πλοία που έκαναν το μεγάλο δρομολόγιο πιάνοντας σ΄όλα τα νησάκια της τότε ακόμα άγονης γραμμής. Αν πήγαινες σ΄ένα νησί γνωστό και φημισμένο μπορεί να βαρυγκομούσες λόγω της διάρκειας του ταξιδιού σου λέγοντας μ΄αγανάκτηση «πιάνει κι εδώ κι εκεί και τα λοιπά».

Ωστόσο στα λοιπά αυτά μπορεί να ήταν κρυμμένος ο επίγειος παράδεισος -ακόμα και για σένα. Αν δεν κατέβεις να εξερευνήσεις ιδίοις όμμασι, αν δεν βρέξεις το δαχτυλάκι σου στα νερά ενός κολπίσκου που δεν φαίνεται καν από τόσο μακριά ποτέ δεν θα το μάθεις.

Κι έπειτα, για τους ντόπιους, το νησάκι τους δεν ήτανε καθόλου μα καθόλου στα λοιπά. Ήταν ο τόπος τους κι ο τόπος των δικών τους. Κι η άφιξη του πλοίου εκεί δεν ήταν μία ακόμα άσκοπη καθυστέρηση στον πηγαιμό για τα σπουδαία και τα μεγάλα.

Και ίσως στη βαλίτσα σου να είχες μαγιό, πετσέτες, σαγιονάρες και λοιπά, όμως φαντάσου ένα από κείνα τα λοιπά να είχες ξεχάσει κι ύστερα από τόσα μίλια μεσοπέλαγα να συνειδητοποιούσες ότι ανάμεσα τους δεν θα έβρικες τα γυαλιά ηλίου – φτιαγμένα στους βαθμούς της μυωπίας σου, το αγαπημένο σου σαλβάρι απ΄το Μπαλί ή την καινούργια φωτογραφική σου μηχανή.

Ή μήπως -και το πλέον πιθανό- να ήταν το μυθιστόρημα που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου να διαβάσεις στην παραλία, πράγμα ούτως ή άλλως δύσκολο αν αναλογιστούμε ότι η καντίνα μάλλον θα βαρούσε μπίτια ολημερίς.

Πάλι καλά που κάποιο βράδυ σ΄ένα από κείνα τα μπαράκια ό,τι να ΄ναι, που θα έπαιζε επιτυχίες του ’80 και λοιπά, ξάφνου θα πέταγε το αγαπημένο σου κομμάτι – κι όπως θα ήσουν σίγουρα κι εσύ ήδη ψιλό κομμάτια -θα τα ‘σπαγες χορεύοντας όμορφα και σωστά.

Και τότε κάποιοι πιο νηφάλιοι από σένα, γυρνώντας ίσως από το ρομαντικό τους δείπνο, θα απέστρεφαν στη μεθυσμένη θέα σου το βλέμμα, λέγοντας ότι το νησί έχει χαλάσει, μαζεύει αλητοτουρίστες και λοιπά.

Artwork: © Petr Ganaj @ Pixabay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: