Βάσος Ηλιού | «Φοβού τα βρέφη»: Πράγματι, φοβού…

Διάβασα μόλις το βιβλίο «Φοβού τα βρέφη» του Γιάννη Πάσχου, από τις εκδόσεις Περισπωμένη. Το βιβλίο το διάλεξα διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, πράγμα που κάνω πάντα -και μόνο αυτό- για να επιλέξω βιβλία.

Το βιβλίο με άφησε άναυδο στην κυριολεξία, διότι έπαθα το εξής, που για μένα είναι πάντα αδιάψευστο δείγμα ενός καλού βιβλίου: Μου άφησε γεύση και επίγευση, μου έδωσε διαύγεια στη σκέψη. Σαν να άνοιξε κουρτίνα με όλον τον  βόρβορο που έκρυβε από πίσω, θα εξηγήσω το γιατί. Ξεκινώντας να το διαβάζω, στην μιάμιση σελίδα του πρώτου εισαγωγικού μέρους βρέθηκα μπροστά σε μια γλώσσα ποιητική και κάπως αφηρημένη κι αυτό με ξένισε αρχικά. Στη συνέχεια όμως το βιβλίο με έπιασε κυριολεκτικά στα δίχτυα του.

Βυθίστηκα σε μια κεραυνοβόλα ανάγνωση, η οποία με τραβούσε όλο και περισσότερο μέσα σε παράλογα, σουρεαλιστικά σκηνικά  και με πήγαινε καροτσάκι  συνεχώς παραπέρα, βουτώντας με σε έναν κόσμο τόσο παράλογα υπαρκτό, γιατί διαβάζοντας κάθε κομμάτι του βιβλίου, δεν γινόταν παρά να συναισθανθώ το πόσο εύστοχα ο συγγραφέας διάλεγε αυτά τα μαγικά σκηνικά που με ακρίβεια με οδηγούσαν ακριβώς στον στόχο: Να συνειδητοποιείς σε κάθε σελίδα του βιβλίου πόσο σαθρό είναι το κοινωνικό οικοδόμημα που έφτιαξε ο άνθρωπος, ο οποίος  φρόντισε στο πέρασμα των αιώνων να ικανοποιήσει κυρίως τις ματαιόδοξες αντιλήψεις του για τη ζωή και την κοινωνία, τις εγωιστικές απολήξεις των αναγκών του, πόσο παλιός είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται κατά κόρον στην εξουσία ( όπως και να το κάνουμε, αυτοί ορίζουν τις τύχες μας), πόσο σημαντική είναι η αναγνώριση αυτών των ανθρώπων-βρεφών, που συμπεριφερόμενοι σαν ανώριμα βρέφη: απαιτούν (να γίνεται το δικό τους, όποτε και όπως το θέλουν, ακριβώς σαν τα μωρά ), δεν έχουν σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο γιατί δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό (ακριβώς σαν τα μωρά: να ‘μαι πάλι στο επίκεντρο-όλα γυρνούν γύρω μου), δεν ακούνε διότι η δική τους γνώμη είναι η ορθότερη και πρέπει να επικρατήσει (δεν φτάσανε τυχαία κάπου, αυτοί είναι Αυτοί), χαίρονται να επιδεικνύονται σαν αυτάρεσκα άμυαλα παγώνια, πάλι σαν τα μωρά (τύπου: δοξάστε με, εγώ είμαι), εκμεταλλεύονται αδηφάγα κάθε περίσταση για να αποκομίσουν τα όποια προσωπικά οφέλη (ακριβώς όπως θα έκανε κι ένα μωρό), τι να πρωτοπώ στ΄ αλήθεια…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάποιον τέως υπουργό που μεγάλος σε ηλικία έβαφε τα μάτια του για να βγει στην τηλεόραση και γεμάτος αυταρέσκεια, έκανε διάφορα πυροτεχνικά για την δημιουργία εντυπώσεων, αλλά κι έναν, βουλευτή πρόσφατα, που ήταν ακριβώς αυτός ο τύπος του ανθρώπου-βρέφους, -τον έβλεπες στα ΜΜΕ και σ΄ έπιαναν τα γέλια, μετά καρατομήθηκε- (και πόσοι άλλοι… έλεος…), ούτε θα ξεχάσω έναν ξενιτεμένο, φτασμένο επαγγελματικά στην ξένη χώρα θείο μου γιατρό, που ερχόταν να επισκεφτεί τη μάνα και την αδελφή του και συμπεριφερόταν στους πάντες λες και ήταν ο χαϊδεμένος όλων κι έπρεπε να του κάνουν όλα τα χατίρια. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ επίσης, όλο το star system και το πως πολλοί άνθρωποι (από όλους εμάς, τους υπόλοιπους) προσπαθούν να ξεχωρίσουν μιμούμενοι αυτές τις συμπεριφορές, θεωρώντας ότι είναι το απαύγασμα της επιτυχίας.

Τέτοιες διαυγείς συνειδητοποιήσεις  αναδύθηκαν διαβάζοντας το βιβλίο, πράγματα που τα ξεχνάς μέσα στον χρόνο και τις ανάγκες που τρέχουν κι όμως είναι εδώ, πιο παρόντα και πιο πραγματικά από ποτέ, αιχμηρά και εξοφθάλμως κακοβαλμένα, τόσο, που λες που στο μπιπ πάμε επιτέλους πια.. Ήδη, τιμωρούμαστε με διάφορους τρόπους, από την κλιματική αλλαγή μέχρι τις οικονομικές κρίσεις και δεν ξέρω τι άλλο πια. Η κοινωνία μας είναι απόλυτα σαφές ότι δεν είναι πλέον ανθρωποκεντρική, είναι, πάραυτα, αρκούντως ανθρωποκεντρική για τους λίγους.

Δεν νομίζω ότι ήταν στις προθέσεις του συγγραφέα πάντως να καταγγείλει, να συνετίσει ή να προτείνει οποιαδήποτε ιδανική κοινωνία, μια και καταλαβαίνω ότι τέτοια δεν θεωρεί ότι μπορεί να υπάρχει, υπάρχει όμως ξεκάθαρα δοσμένη η άποψή του για την ανάγκη στο όνειρο και το παραμύθι, ως αντίδοτο, ως μοναδική ελπίδα για να ξεφύγει κανείς. Βάλε κάποιον και πάτα τον κάτω, αν δεν πιστεύει ότι θα γλυτώσει κάποια στιγμή από αυτό, ζει; Δεν ζει. Απομένει στον καθένα μας να πιστέψει ολόψυχα ότι δεν μας αξίζουν τέτοιες συμπεριφορές, όχι να τις ανεχόμαστε κιόλας. Ας βλέπουμε όμως, εν τω μεταξύ, ας αναγνωρίζουμε τουλάχιστον και το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας. Μην τρελαθούμε κιόλας…

― Βάσος Ηλιού, εκπαιδευτικός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: