Charles Simić | ΙΙΙ ποιήματα

Απόδοση: Βαγγέλης Αλεξόπουλος

(I)
ΚΡΥΦΤΟ
Δεν βρήκα κανέναν
από την παλιά συμμορία.
Πρέπει ακόμα να κρύβονται,
κρατώντας τις αναπνοές τους
προσπαθώντας να μην γελάσουν.

Ο δρόμος μας έχει αφεθεί στην τύχη του.
Με σπασμένα παράθυρα
όπου τις καλοκαιρινές νύχτες
άκουγες ζευγάρια να μαλώνουν,
ή τα έβλεπες να χορεύουν κάτω από τους ήχους του ραδιοφώνου.

Η κοκκινομάλλα με την οποία ήμασταν
όλοι ερωτευμένοι,
που κάθονταν στην έξοδο κινδύνου,
καπνίζοντας αργά μέσα στη νύχτα,
πρέπει επίσης να κρύβεται.

Το κοκαλιάρικο αγόρι
με τα δεκανίκια
που πάντα κουβαλούσε ένα βιβλίο,
ίσως να μην έχει
φτάσει πολύ μακριά.

Το σκοτάδι έρχεται νωρίς
αυτή την εποχή του χρόνου
κάνοντας δύσκολο
να αναγνωρίσεις οικεία πρόσωπα
σε αυτά των ξένων.


HIDE AND SEEK
Haven’t found anyone
From the old gang.
They must be still in hiding,
Holding their breaths
And trying not to laugh.

Our street is down on its luck
With windows broken
Where on summer nights
One heard couples arguing,
Or saw them dancing to the radio.

The redhead we were
All in love with,
Who sat on the fire escape,
Smoking late into the night,
Must be in hiding too.

The skinny boy
On crutches
Who always carried a book,
May not have
Gotten very far.

Darkness comes early
This time of year
Making it hard
To recognize familiar faces
In those of strangers.

Copyright © 2018 by Charles Simic. Originally published in Poem-a-Day on March 13, 2018, by the Academy of American Poets


(II)
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΕΛΑΦΡΙΑ
Υπήρξες μάρτυρας
Σε πάρα πολλά εγκλήματα
Στη ζωή σου, φίλε μου,
Χωρίς αμφιβολία τις περισσότερες νύχτες
Μπορεί κανείς να σε βρει
Να καταθέτεις σε μία δίκη
Σε κάποια χώρα
Που τη γλώσσα της
Δεν καταλαβαίνεις

Η διαδικασία
Μονότονα αργή
Με περισσότερα πτώματα
Να κουβαλιούνται μέσα
Οι φρικτές τους πληγές
Καθώς τα ανακαλείς
Στα μάτια σου
Και φωτορεπόρτερ.

Θα σου ζητηθεί
Να επιστρέψεις αύριο
Έτσι για άλλη μια φορά
Θα συρθείς από το κρεβάτι
Και θα πασχίσεις να βρεις το δρόμο
Προς τη σιωπηλή
Γεμάτη αίθουσα του δικαστηρίου
Που έστησαν
Ακριβώς κάτω στο χολ.


LIGHT SLEEPER
You were a witness
To so many crimes
In your lifetime, my friend,
No wonder most nights
You can be found
Testifying in a trial
In some country
Whose language
You don’t understand.

The proceedings
Interminably slow
With more corpses
Being dragged in
Their ghastly wounds
As you recall them
In your own eyes
And news photographs.

You’ll be asked
To return tomorrow
So once more
You’ll crawl out of bed
And grope your way
Toward the silent
Crowded courtroom
They’ve set up
Just down the hall.

Copyright © 2018 Charles Simic. Reprinted with permission of the author. This poem originally appeared in The Southern Review, Autumn 2018.


(III)
ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ
Η μητέρα σου σε κουβάλησε
Έξω από τα καπνισμένα συντρίμμια ενός κτηρίου
Και σε ακούμπησε κάτω σε αυτό το πεζοδρόμιο
Σαν μια κούκλα τυλιγμένη με καμένα κουρέλια,
Εδώ που τώρα στέκεσαι τόσα χρόνια μετά
Μιλώντας σε ένα αδέσποτο σκυλί,
Μισοκρυμμένο πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο,
Τα μάτια του ξεχειλίζουν από ελπίδα
Καθώς πλησιάζει προς τα εμπρός, έτοιμο για τα χειρότερα.


OΝ THIS VERY STREET IN BELGRADE
Your mother carried you
Out of the smoking ruins of a building
And set you down on this sidewalk
Like a doll bundled in burnt rags,
Where you now stood years later
Talking to a homeless dog,
Half-hidden behind a parked car,
His eyes brimming with hope
As he inched forward, ready for the worst.

Copyright © 2013 by Charles Simic. Used with permission of the author. This poem appeared in Poem-A-Day on April 8, 2013. Browse the Poem-A-Day archive.

Ο Charles Simić (Τσαρλς Σίμιτς) γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 9 Μαΐου του 1938. Το 1954 μετανάστευσε με την οικογένειά στις ΗΠΑ. Το 1966 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το 1967 δημοσιεύτηκε η πρώτη ποιητική του συλλογή. Έκτοτε έχουν δημοσιευτεί περισσότερα από εξήντα βιβλία του με ποιήματα, δοκίμια καθώς και με μεταφράσεις Γάλλων, Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ποιητών. Είναι Ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιου New Hampshire και μέλος του Κύκλου Ποιητών στην Αθήνα. Έχει τιμηθεί με πλήθος βραβείων όπως το Pulitzer (1990), ενώ υπήρξε Δαφνοστεφής ποιητής των ΗΠΑ. Στα Ελληνικά κυκλοφορεί η ανθολογία ποιημάτων του με τίτλο «Η μουσική των άστρων» από τις εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων 2010 σε μετάφραση Ντίνου Σιώτη και Στρατή Χαβιαρά. Η ποίησή του είναι βαθιά υπαρξιακή ενώ έχει επηρεαστεί από το κίνημα του υπερρεαλισμού.

Artwork: Charles Simić by © JIM DAVIS/GLOBE STAFF

2 σκέψεις σχετικά με το “Charles Simić | ΙΙΙ ποιήματα

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: