Νίκος Λέκκας | Αγόρια – χρόνια με γοητεία· ίσως σκοτεινή

Του Δημήτρη Π.

Για κάποιους ο έρωτας είναι γένι με γένι που μπορεί να σώσει μια ολόκληρη γενιά· μια τουλάχιστον, ίσως και περισσότερες. Όπως τα τέλεια αγορένια αγόρια: που τα έβαλαν στα εικονίσματα· που τα προσκύνησαν σαν εικόνισμα· που είχαν τα πάντα, χωρίς να ‘χουν τίποτα· που δώσανε φως στη νύχτα· που ήταν ένα καμένο αρνητικό φιλμ την ημέρα. Αγόρια που χάσαμε, έστω και κάποιου μεγάλου χρόνου· τα χάσαμε οριστικά: κάποια από αυτά στο λούμπεν· κάποια άλλα βιολογικά νεκρά. Αγόρια με μια σκοτεινή γυαλάδα που μόνο πρόσφερε, χωρίς ποτέ να εκχυδαΐσει τίποτα· κι αυτό το τίποτα, αυτό το τίποτα είναι προτιμότερο από ένα ψεύτικο ιλουστρασιόν, γιατί ό,τι γυαλίζει, δεν αξίζει πάντα. Αγόρια που θα μείνουν στη μνήμη ακόμα και της πιο λυράτης γκόμενας: για ένα ρεσιτάλ που ποτέ δεν πήραν πρέφα, γιατί παίχτηκε άλλου, εντελώς αλλού, ούτε καν στη σκηνή· για κάποια γραπτά που τα είδαν όλοι οι άλλοι, ως στυλ και μόνο και τους τρέχανε τα σάλια. Θέλει αρετή και τόλμη η αλητεία: ακόμα και στο Λονδίνο· ακόμα και στην Ύδρα· ακόμα και πίσω από το κεντρικό τρελάδικο της Βασιλίσσης Σοφίας· σε σκοτεινά δωμάτια, χωρίς τις απαραίτητα βελούδινες κουρτίνες και μπερντέδες στο κρεβάτι, με την ίδια απόχρωση· σε σπίτια που χαρίζουν φως από το τίποτα, σ’ όλον τον κόσμο χαρισμένα από περίσσευμα ψυχής, από το μαιευτήριο μέχρι το δωμάτιο λοιμώξεων, για όλη τη διαδρομή, για όλες τις συκοφαντίες που με τα χρόνια θα γίνουν δάφνες: με λιγοστά έπιπλα και βιβλία· με αφίσες, πίνακες και θεατρικά προγράμματα γεμάτο.

Αυτά τα τέλεια αγορένια αγόρια, μες στη σκοτεινή λάμψη, το πρόωρα γερασμένο πρόσωπο, μ’ ένα κορμάκι νεανικό, και ματιά από κάρβουνο πυρακτωμένο, κόντρα σ’ όλους τους καιρούς, κόντρα σ’ όλη τη χυδαιότητα του κάθε καιρού, σ’ ένα γκρο πλαν νανουριστικού κινηματογράφου, σχεδόν ξεχασμένων σκηνοθετών και στην ψυχή των συντρόφων· να αναφαίνονται μόνο πόρτες: πόρτες που εισερχόμαστε ή εξερχόμαστε, αντί να πηγαίνουμε προς, φεύγουμε συνέχεια από· πόρτες από λαϊκά ξενυχτάδικα, πλησίον της Αθήνας, και πόρτες πορνοσινεμά, με άντρες λαϊκούς στυλοβάτες και γυναίκες που προσφέρουν αγίασμα σ’ αυτά που γεννήθηκαν άγια, χωρίς ποτέ να βάλουν μπέρτα σοβαροφάνειας, χωρίς ποτέ να γίνουν καθεστώς και χωρίς ποτέ να είναι δομημένα από υλικά που μπορεί να τ’ αγγίζει η χυδαιότητα· ακόμα και αυτή του κουτσομπολιού του πλησιέστερου μπακάλικου. Πάντα εκεί κοντά, θα υπάρχουν κάβες και τεκέδες που στην πόρτα έχουν τέτοιους μπράβους, καμιά φορά και νταβατζήδες· εκείνους που αντιστέκονται στο χυδαίο του μικροαστισμού, και πάντα θα κλείνουν το μάτι και θα δίνουν βοήθεια, να τη βγάλουμε καθαρή: με καθαρό μυαλό και καθαρή ψυχή, με καμιά δόση ούζου, με κάποια τσιγάρα, με τις αναμνήσεις από τ’ αδιάβαστα βιβλία.

Artwork: © Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989) | Μικρή πλαζ (1962) @ Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: