Ντόμπριτσα Τσόσιτς | Μαθητικός διάλογος με την Μπόγιανα

—Πρώτη εμφάνιση στα ελληνικά

Μετάφραση από τα σερβικά: Γιώργος Γκόζης

—Μπόγιανα, εσύ τα αγαπάς τα παιδιά; ρωτάει ξαφνικά ο Mαθητής και το κάνει άκομψα.
Αυτό σκέφτηκε και κατά λάθος το είπε φωναχτά.

Εκείνη τον κοιτάζει έκπληκτη με τα καστανά της μάτια γεμάτα λάμψη.
—Τα αγαπώ…πολύ… ψέλλισε εκείνη λίγο αργότερα.
—Κι εγώ. Η οικογένειά μου φέρει το επίθετο Ζίβιτς (Ζωντανοί).  Τραγική ειρωνεία! Εγώ είμαι το τέταρτo τέκνο της που συμμετέχει στον πόλεμο. Στην πραγματικότητα, εγώ δεν έχω οικογένεια. Έχω μόνο μητέρα, η οποία πρόλαβε να γεννήσει μόνο εμένα, διότι ο πατέρας ήδη ήταν φευγάτος στον πόλεμο και φυσικά σκοτώθηκε σε κάποιο χωριό κάτω από το (βουνό) Τσερ. Δεν ξέρω ούτε καν πώς ήταν. Κι εκείνος ήταν μοναχοπαίδι, όπως και ο παππούς μου. Με τον πρό-πρό-πάππο μου ξεκινά η οικογένεια να φέρει το επώνυμο Ζίβιτς. Ξεκάθαρη πρόληψη. Πίστευαν, οι καημένοι, πως με το συμβολισμό συνεχίζεται πια η οικογένεια και θα απομείνει απόγονος. Όλοι μου οι προπάτορες πάλευαν στα χαρακώματα. Λες και μοναδικός τους σκοπός και καθήκον ήταν να μεγαλώσουν για τον πόλεμο, γεννάνε το μoναχοπαίδι τους για τον επόμενο πόλεμο και οι ίδιοι πεθαίνουν στον πόλεμο».

Ο Μαθητής μιλούσε ήσυχα, αργά και συγκινημένος σαν να διαβάζει.
—Εμείς είμαστε, όπως και όλος μας ο λαός, παρόμοιος με την αγριάδα: κάθε που κόβεται κάνει νέο βλαστό και πετάει φυντάνια. Είναι περίεργο, Μπόγιανα, αυτό το αίμα κι η μοίρα μας: Ξέρω λίγη ιστορία και δεν γνωρίζω άλλο λαό να είχε τέτοια μοίρα. Σε ολόκληρη την ιστορία εμείς είχαμε όλο κι όλο δύο ασχολίες: την γεωργία και τον πόλεμο. Ενώ άλλοι λαοί δημιούργησαν πολιτισμό, επιστήμη, βιομηχανία, πόλεις και άλλα θαυμαστά. Είναι καιρός ο λαός μας μια για πάντα να αφήσει την παλιά του ασχολία και να ασχοληθεί με αυτές τις άλλες. Αυτό είναι για μένα επανάσταση. Πιστεύω με πάθος πως αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος για εμάς. Υποθέτω αρκετά πολεμήσαμε».

Εδώ σταματάει λίγο σαν να σκέφτεται τι θα πει παρακάτω, αλλά συνεχίζει ακόμα πιο χαμηλόφωνα και τρυφερά:
—Το μόνο που με στενοχωρεί είναι πως μάλλον σε αυτόν τον πόλεμο θα πεθάνει το αμπέλι των Ζίβιτς… Μπόγιανα, μετά από εμένα δε μένει τίποτα, δεν υπάρχει κανείς να το συνεχίσει. Κι αυτοί, οι αγέννητοι γιοι μου, αξίζει να μην πεθάνουν στα χαρακώματα.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Μακριά είναι ο ήλιος», 1951.

Ο Ντόμπριτσα Τσόσιτς Dobrosav (Dobrica) Ćosić (29/12/1921 Βέλικα Ντρένοβα – Βελιγράδι- 18/5/2014) ήταν πεζογράφος, πολιτικός και συγγραφέας πολιτικών δοκιμίων. Απέσπασε δύο φορές το βραβείο ΝΙΝ (1954, 1961) και το Μετάλιο Πούσκιν της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2010). Μέλος της σερβικής Ακαδημίας επιστημών και Τεχνών και ίσως το επιδραστικότερο μέλος της. Τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες. Υπήρξε παραγωγικός ως το τέλος των 92 ετών της ζωής του με περισσότερα από τριάντα έργα στο ενεργητικό του. Από το πρώτο του ακόμα βιβλίο, το μυθιστόρημα «Μακριά είναι ο ήλιος», γνωρίζει την επιτυχία και την ευρεία αναγνώριση εγκαινιάζοντας την μακρά του συγγραφική σταδιοδρομία και εκφράζοντας τις επαναστατικές του ιδέες. Ήταν τότε που παραιτήθηκε από την επαγγελματική του κομματική ιδιότητα στο ΚΚΓ. Σε αυτό είχε καταλήξει ξεκινώντας από απλό μέλος του ΚΚΝΓ, συντάχθηκε με τους παρτιζάνους κατά τον ΒΠΠ και μετά την απελευθέρωση του Βελιγραδίου κατέκτησε ηγετικές κομματικές θέσεις, όπως του μέλους της επιτροπής προπαγάνδας. Υπήρξε αφοσιωμένος στον Τίτο και το όραμά του. Υποστήριξε την ηγεσία Μιλόσεβιτς και την Μεγάλη Ιδέα του τελευταίου («Σερβία ως το Τόκυο»), βοήθησε την αναρρίχηση του Ράντοβαν Κάρατζιτς στην ηγεσία των Σέρβων της Βοσνίας, την οποία Βοσνία θεωρούσε «ιστορική φρικαλεότητα». Αρνητής της σφαγής στη Σρεμπρένιτσα και με δυσανεξία για τους αλβανόφωνους του Κοσόβου. Το 1992 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, που αποτελείτο ωστόσο μόνο από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1993 εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση προειδοποιώντας για την αναγκαιότητα συνθηκολόγησης με τη Δύση. Αργότερα αποκήρυξε τις υπέρ Μιλόσεβιτς απόψεις του και απομακρύνθηκε από τη θέση του. Υποστηρικτές του τον θεωρούν ‘πατέρα του έθνους’ και οι επικριτές του ‘ιδεολογικό κακό’ εξαιτίας της αναβίωσης του σερβικού εθνικισμού των τελών του ΄80.

Artwork: © Stevan Kragujević CC BY-SA 3.0 RS, via Wikimedia Commons

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: