Νίκος Λέκκας | Χάσαμε τη Ζουζού· stop

Το να χάσεις έναν φίλο· σύντροφο ζωής, είναι μεγάλο πλήγμα. Το να χάσεις τη Ζουζού, για μερικούς, είναι και το αντίο σε μια ολόκληρη εποχή αθωότητας· με πολλές  παραμέτρους και ποικιλότροπες μαγκιές.

Η Ζουζού ήταν μια ονείρωξη ως προς την τόλμη. Η Ζουζού ήταν μια προσήλωση που χάθηκε —όνομα σταθμός— για όσους την προσκυνούσαν. Όσοι κι αν ακούμπησαν τη Ζουζού δεν βγήκαν χαμένοι —Ζουζού ήταν αυτή. Παντού μπορούσες να απολαύσεις τη Ζουζού: σε Ελλάδα, Ευρώπες, Αμέρικες. Λίγα λεφτά να είχες και ασφαλώς την ανάλογη γνώση: είχες τη Ζουζού. Και μην τα θέλουμε όλα δικά μας, λίγοι είχαν τη Ζουζού κατ’ ιδίαν· στους άλλους απλώς σκόρπιζε το χρυσάφι της —σαν Ζουζού— στα υπόγεια· κι όχι μόνον. Για χρόνια έλαμπε, όπως μια Ζουζού ήξερε να λάμπει· όπως όλες οι ισάξιές της, παντού: χωρίς πότε να χάσει τίποτα από κανέναν· χωρίς ποτέ να έχει λάβει καμιά κακή κριτική από κανέναν· χωρίς ποτέ να την έχει κατηγορήσει κανένας. Πολλά έχουν ειπωθεί για τη Ζουζού· υπάρχουν κι είναι χειροπιαστά όλα. Αλλά το ερώτημα είναι αλλού: μπορεί να ξεχαστεί μια Ζουζού για όσους την πόθησαν και για όσους την απόλαυσαν; Η απάντηση είναι ποτέ.

Όταν η Ζουζού χάθηκε, πήγα να πάρω μια δήλωση —σε γνωστό αθηναϊκό καφενείο— από έναν φίλο και συνεργάτη της. Ο γέρος δεν είχε ιδέα για το απρόσμενο του θανάτου της και όταν του το είπα: έπαθε ένα ταράκουλο όλο δικό του. Χάθηκε στις αναμνήσεις του και φώναζε δυνατά: «Χάσαμε την Ζουζού». Οι μπάτσοι στη γωνία να τα έχουν παίζει, γιατί ως ανεγκέφαλοι ωραιομανείς νόμιζαν ότι ο γέρος ήταν ηρωινομανής και έχασε τη ζουζού του. Εγώ από το σοκ πήγα να του φέρω ένα ποτήρι νερό και μες στον πανικό μου αντί για νερό  του έφερα το φρέντο ενός κύριου που ήταν στην μπάρα· ο γέρος, κουφός ολικής, ωρυόταν: «Χάσαμε τη Ζουζού».

Φυσικά και μιλάω για τη χορογράφο του Θέατρου Τέχνης, Ζουζού Νικολούδη, —κάπως χιουμοριστικά είναι αλήθεια. Ο γέρος ένας από τους αγαπημένους σκηνοθέτες, κάπου εκεί στην πλατεία Κολωνακίου, χρονικά γύρω στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Από τότε έχει χαθεί αυτή η θρυλική παρέα κι η εφημερίδα που μπήκε η δήλωση —που τελικά όταν ηρέμισε, την έδωσε—, έχει χρόνια κλείσει κι όλοι οι εναπομείναντες αναζητήσαμε μια στέγη δεξιά κι αριστερά. Πάντα όλοι αναζητούμε μια στέγη, ρε γαμώτο. Όσο κι αν περνάνε τα χρόνια κι ο άνθρωπος αποτραβιέται, κανείς δεν αντέχει μονήρης.

Artwork: ©  Ζουζού Νικολούδη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: