Κώστας Ψαράκης | Ι ποίημα

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Θυμάμαι
που περπατούσε το καταμεσήμερο
στ’ αθέριστα χωράφια,
ενός παλιού καλοκαιριού.

Θυμάμαι τα λόγια,
και την αναπάντεχη βροχή
και τις λυγαριές.
Και τις ρίζες, τις ρίζες
στα ερείπια.

Θυμάμαι τον δρόμο προς τα βουνά
και τα σημάδια:
την κραυγή του γερακιού
και το αβέβαιο χαμόγελο
που όμως πάει να ξεχαστεί.

Όταν επιστρέψομε
στους επιβλητικούς ερειπιώνες
εκεί όπου οι ρίζες αγωνιούν, όπως και οι λέξεις, για νερό
ίσως να βρεθούν τα λόγια
στις λυγαριές, στα καλάμια,
στις πέτρες, στις πέτρες του ποταμού
που κατεβαίνει ξερός απ’ το βουνό
—ένας λυγμός κι αυτός
που στέρεψε το δάκρυ του.

Θα ξεσπάσει η Μοίρα
και τι θα μείνει;
Ένας καημός
και ένα γεράκι να λάμνει με μανία
στον βαθύ ουρανό.

Artwork: © Here and now, unfortunately, ends my journey on Pixabay @ Pixabay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: