Μαρία Πανουσιάδου | 80 και 298 λέξεις

Βουτιά

Τακ τακ παπούτσια περπατάνε δίπλα μου και με ξυπνάνε, δεν υπάρχω στην άκρη του δρόμου κι αλήθεια, τι παράδοξο που κάποτε γκρίνιαζα για το στρώμα Συνέχεια ανάγνωσης «Μαρία Πανουσιάδου | 80 και 298 λέξεις»

Μαρία Πανουσιάδου | Στην ανέμελη φράντζα ενός περαστικού

Ξαπλωμένοι στον καναπέ, έπιναν κρασί από το ίδιο ποτήρι. Αναζητούσε το βλέμμα του αλλά αυτός κοιτούσε επίμονα το ταβάνι. Συνέχεια ανάγνωσης «Μαρία Πανουσιάδου | Στην ανέμελη φράντζα ενός περαστικού»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε