Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ι ποίημα

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Ω! το κλάμα πώς το χώρεσες σε δύο βαλίτσες μόνο
Αυτές που έφερες στην πόρτα
Δύο βαλίτσες άνθρωπος, με το καλοκαίρι να γλιστρά στον λαιμό Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ι ποίημα»

Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ερωμένη

…Το τελευταίο γεια μαζί το είπαμε,
με σένα στον καναπέ μου αραγμένο…

Με ερωτεύτηκες με τη πρώτη ματιά, ήδη απ’ τη φωτογραφία. Ήμουν κούκλα τότε. Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ερωμένη»

Παναγιώτα Τσιανογιάννη [Βενεζουέλα]

Δε με πειράζουν τα κάγκελα, τα συνήθισα πια. Πολλές φορές κιόλας τα θαμπώνω με το χνώτο μου κι έπειτα τραβάω το μανίκι και τα περνάω από πάνω ως κάτω, να γυαλίσουν. Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη [Βενεζουέλα]»

Παναγιώτα Τσιανογιάννη [Ο Δαίμονας Βηλφεγώρ]

Ήρθε και σήμερα η σκιά, ξεκάλτσωτη
να φαίνονται τα κόκκινα νύχια
Γριά
δίχως δόντια,
την ίδια πάντα ώρα
πάτησε το pause στην οθόνη και το νύχι έμπηξε στο μάτι
το καπάκι κατέβασα, να τη χτυπήσω στα δάχτυλα. Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη [Ο Δαίμονας Βηλφεγώρ]»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε