Παναγιώτα Τσιανογιάννη | ΙΙ ποιήματα

ΟΙ ΡΟΔΙΕΣ
Αφού παιδιά δεν έκανα,
ας γίνω Άντρας
Ναι,
με την κοιλιά φουσκωμένη απ’ τα κρασιά,
κι όχι σπέρμα Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη | ΙΙ ποιήματα»

Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ι ποίημα

ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ
Έχω μια πόρτα στα μαλλιά
κι ένα φως στα μάτια, δυνατό
μου κρύβει το πόμολο
Ένα δάχτυλο πατρικό,  ακουμπά τα χείλη,
δεν βγάζω μιλιά Συνέχεια ανάγνωσης «Παναγιώτα Τσιανογιάννη | Ι ποίημα»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε